W noc, gdy królestwo upadło, a cała rodzina królewska została stracona,
Clarisse była pewna, że i ona zginie.

Lecz wtedy usłyszała coś niespodziewanego:

„Nie można skazać na śmierć kogoś, kto nie ukończył osiemnastu lat.
Ale w dniu twoich osiemnastych urodzin to ja cię zabiję.”

Tak oto Clarisse otrzymała dziesięć lat życia.
Jako „więzień” zostaje zesłana na północ,
a przed wyjazdem prosi księcia tylko o jedno:

„Czy mogę zabrać ze sobą mojego przyjaciela?
To mój jedyny przyjaciel.”

A tym, co Clarisse trzymała w dłoniach...
Był zwykły kamień?!